استاد دکتر سعید زیباکلام به مثابه یک واقعیت انقلابی و نه
یک انقلابی واقعی!
سعید زیباکلام به مثابه نواب صفوی زمانه...
الحق و والانصاف که ما در دوران عجیبی زندگی میکنیم. کوفه
همین تهران، اصفهان و مشهد است و کربلا همین الان. محشرِ آزمودن عوامِ در پیِ مال
و خواصِ در پیِ حال، عالِم به دنبال جاه و جاهل به دنبال کاه، قطعاً و مسلماً همین
جاست و سوال تاریخی امّا آزاردهندهی عصر ما این میتواند باشد که چرا برای حسین علیه
السلام و علی علیه السلام قرن اول هجری گریه کنیم و وامصیبتا سر دهیم،
وقتی که شِبه علی و شبیه حسین، نه در قرن اول هجری که در قرن چهاردهم هجری و نه در
مکه و مدینه وکوفه وکربلا که در همین شهر و دیار ما در دامان ما هستند، امّا در
غربت و شهادت جسم وروح گرفتارند و روز به روز به مسلخگه کربلا و کوفهی برخاسته از
مصلحت اندیشیها و بیبصیرتیهای عوام و خواص زمانه نزدیک و نزدیکتر میشوند و ای
امان از این که ما بازهم برای ظلم یزید قرن اول و بی بصیرتی شمر و ابن زیاد و عمربن
سعد هم قرنش تاسف میخوریم و ناله سر میدهیم!
امّا چقدر تاریخ زیباست. چقدر زیباست که همیشه صحنههای
سفید و سیاه